Uitgebreid zoeken

Korea

Korea

Meneer Keller raakte in Korea zwaar gewond:

"Over de verwonding, het vroor 42 graden onder nul. Dat was mijn geluk geweest, want je bloedde niet dood. Uhm, in die tijd spraken we nog geen Engels. Nja, een beetje, ‘follow me! Follow me!’ [lacht] Ik werd behandeld door een Amerikaanse neger dokter, vond ik ook al vreemd. Ik denk wat is dat voor een man die over me heen buigt? En dat bleek dus een arts te zijn. Wel een klein leuk bijzonderheidje. Ik kwam op een… de militairen zijn allemaal tussenstations hè. Ik kwam op een tussenstation en ik voelde dat ik daar vergeten was. Ik kon m’n armen niet gebruiken, m’n rug ook niet en ik at als een hond, het brood werd op m’n kussen gelegd en ik hapte zo [maakt happende beweging met mond] in het brood. Ik denk verdikkeme nog aan toe, dit loopt fout. Want er lagen ook Turken hè en er lagen ook Siamezen geloof ik. En ik zat tussen het vieze vuil. Ik had een rode snor. Het kruitslijm zat nog overal. Ze zagen me waarschijnlijk voor een Turk of een Griek aan. En toen zag ik een dokter, een Amerikaanse dokter, wist ik niet, met de naam Apeldoorn, (hé!), en ik sprak hem aan op z’n Nederlands hij keek me aan. Hij snapte me niet, ik snapte hem niet, want ik zag de naam Apeldoorn en toen probeerde ik hem duidelijk te maken via een verpleger, Zuid-Afrikaan geloof ik, kon een beetje Nederlands spreken, dat ik hier niet thuis hoorde. En toen hebben ze me op transport gesteld naar Busan de hoofdstad en daar ben ik behandeld. Maar is wel leuk, de transport trok gewoon een transport naar het hoofdziekenhuis, dat was een feest. Elk station die we aandeden waren muziekkorpsen, Koreaanse meisjes met slingertjes [lacht]. Echt een uh, een beetje als helden werden we ingehaald."


MondriaanstichtingVSB-fondsSNS ReaalPrins Bernard CultuurfondsOC&WVROM