Uitgebreid zoeken

In Nederland: aardappels eten

In Nederland: aardappels eten

Judith: Kunt u beschrijven hoe u aankwam in Nederland, die dag?

Meneer Keller: "Ja. Uh, het is voor mijn beleving hè. Ook een belevenis. Gelukkig zaten er aan boord oude kennissen van me. Uhm, prettige reis gehad. Mijn eerste aankomst was in Italië, Rome dacht ik. En daar zag je voor het eerst dat er blanke vrouwen aan het werk waren. Eerste keer dat ik dat zag. En ik was vrijgezel, dus met grote ogen keken we naar die dames. De aankomst in Nederland was een kil, koel ontvangst. [Stilte] De passagiers, die werden met een busje over heel Nederland vervoerd. Zat je daar met een man of 8 of 10, weet ik veel. En toen ging je overal, langs dichtstbijzijnde, en dat duurden uren, uren voordat ik dus op de standsplaats kwam. En dat was bij mijn, dat was in Bergen op Zoom. Daar kwam ik in de kazerne. En dat was voor mij een cultuurschok."
"De Nederlanders waren niet netjes. Uh, de etenstafel werd met een stoffer schoongemaakt, waarmee net de vloer afgehaald was. In de dekens zaten vlooien. Uhm, het eten werd op de tafel gekwakt. De gamellen werden onder kokend water schoongespoeld. De korsten zaten er nog aan. Eigenlijk op hygiënisch gebied was het vies. Maar ik had daar een vriend, een Hollander, en die heette Jan en die had een patattent. Dus daar at ik altijd. In Bergen op Zoom, ik hoop dat hij nog leeft die goede man. Jan was onze toeverlaat. Afijn, en daar kreeg je een soort repatriatie verlof, ik dacht een dag of 18 en toen ben ik naar mijn zus in Apeldoorn gegaan, die woonde daar al een tijdje en die heeft mij aardappelen leren eten.  Ik kotste, echt, een rare vent ben ik. En ik ben een vleeseter. Ik haalde lappen vlees in Nieuw-Guinea en in Holland kreeg ik zo’n klein plakje. En die leerde me dus Hollands eten. Echt het lukte me niet."


MondriaanstichtingVSB-fondsSNS ReaalPrins Bernard CultuurfondsOC&WVROM