Uitgebreid zoeken

Voetbal

Voetbal

Nadat het gezin in 1946 voor de eerste keer naar Nederland was gemigreerd, begon Juliaan met de opleiding HBS in Velzen. Een jaar later verhuisden zij echter weer terug. In Indonesië vervolgde hij het HBS en werd voorzitter van een voetbalvereniging. Zowel op organisatorisch als sportief gebied groeide deze uit tot een succes.

‘Zij wisten het allemaal beter en daar wonnen wij van, omdat wij meer een team waren. Jongens onder elkaar die alles voor elkaar over hadden. Daardoor waren we bij het publiek heel populair, we hadden een hele grote fanbase. Als wij gingen spelen, dan werd er over geklaagd. Dan was er geen transport bij het treinstation. Al die kerels kwamen naar het voetbalveld, de kranten werden niet bezorgd. Wij hadden gewoon toevallig twintig jongens die veel aanleg voor sport hadden. Daar mocht ik dan de voorzitter van zijn. Ook was ik de aanvoerder van het eerste elftal. Tegen de kampioen van Indonesië speelden we 1-1. Dat waren profs, die werden betaald door de Chinezen. […] We speelde 1-1 tegen de kampioen van Indonesië, maar de Chinezen in Buitenzorg dachten: ‘die verliezen echt niet met 4-0 van UMS (Chinese club Union Makes Strenght).’ Dus toen wij de wedstrijd speelden toen waren we de afgoden van die zakenlui daar. Die hadden allemaal zwaar zitten gokken en hadden kennelijk veel geld verdiend. Maargoed, dat was een geweldige tijd.’


MondriaanstichtingVSB-fondsSNS ReaalPrins Bernard CultuurfondsOC&WVROM