Uitgebreid zoeken

Nederlandse Antillen en Aruba

De migratie van de Antillen naar Nederland heeft een lange geschiedenis. Tot de 20ste eeuw kwam de protestantse en Joodse blanke bovenlaag van deze eilanden regelmatig naar Nederland. Maar in de 20ste eeuw vertrokken ook (zwarte) studenten naar Nederland. In 1955 verbleven er in totaal ongeveer vierhonderd Antillianen voor hun opleiding in Nederland. Eind 2009 telde Nederland 80.703 Antillianen en Arubanen van de eerste generatie en 56.304 die hier zijn geboren. Lees het verhaal van Paulette Smit.


Antilliaanse arbeidsmigranten: rond 1960 nam de werkloosheid onder hoger- als lager opgeleiden Antillianen sterk toe. De Antilliaanse regering probeerde daarom arbeidsmigratie naar Nederland te bevorderen. Hierdoor kwamen tussen 1963 en 1967 in totaal ongeveer 2500 Antillianen, vooral van CuraƧao, naar Nederland. lees meer


Antilliaanse studenten: tot in de jaren '80 waren onder de Antillianen en Arubanen die naar Nederland kwamen de beter opgeleiden sterk vertegenwoordigd. De meesten kwamen alleen, vaak om een opleiding te volgen. Hun verblijf was over het algemeen tijdelijk. lees meer


 Migratiecijfers: lees meer

In de jaren '50 kampten de Antillen nauwelijks met werkloosheid en waren de lonen hoog, dankzij de olieindustrie op Aruba en CuraƧao. Een ongeschoolde arbeider verdiende op de Antillen ongeveer anderhalf keer zoveel als in Nederland. Dat trok dus immigranten. Maar rond 1960 moesten de olieraffinaderijen hun bestand van lager en ongeschoold personeel sterk inkrimpen. De Antilliaanse regering probeerde de gevolgen voor de werkgelegenheid op te vangen door arbeidsmigratie naar Nederland te bevorderen. Hierdoor kwamen tussen 1963 en 1967 in totaal ongeveer 2500 Antillianen, vooral van CuraƧao, naar Nederland. Zij kwamen te werken bij bedrijven als Fokker, Philips en Werkspoor. Vrouwelijke Antilliaanse arbeidsmigranten kwamen vooral in de gezondheidszorg terecht. Door de sluiting van de Shell-raffinaderijen in 1985 nam de armoede op de Antillen sterk toe. Ook als gevolg van bezuinigingen bij de Antilliaanse overheid volgde eind jaren '90 een tweede grote emigratiegolf naar Nederland.

Het aantal Antilliaanse studenten in Nederland groeide in de jaren '60 en '70. Zij werden politiek actief en gaven bladen uit als 'Kontakto Antiyano', waarin de onafhankelijkheid van de Antillen werd gepropageerd. Begin jaren zeventig was er een netwerk ontstaan van Antilliaanse welzijnsorganisaties in Nederland, die studenten maar ook arbeidsmigranten begeleidden tijdens hun verblijf alhier. Tot in de jaren tachtig waren onder de Antillianen en Arubanen die naar Nederland kwamen de beter opgeleiden sterk vertegenwoordigd. De meesten kwamen alleen, vaak om een opleiding te volgen. Hun verblijf was over het algemeen tijdelijk. Tot de jaren '80 keerde jaarlijks Ć©Ć©n op de tien Antillianen terug naar het eiland van herkomst.


MondriaanstichtingVSB-fondsSNS ReaalPrins Bernard CultuurfondsOC&WVROM