Uitgebreid zoeken

Het onbekende begrip ruimte

Interview met Louise Ruiter-Cramer

Strand

Loes is altijd dol geweest op het strand en de zee. Dat is een van de redenen geweest waarom Vlissingen haar aantrok. ‘Ik ben gek op zee, ik ben gek op strand […]. Ja, dat vond ik heerlijk.

Strand
De tuin

De tuin in Vlissingen, die niemand in Amsterdam had.

De tuin

'Als je op één kamertje woont, raak je nooit gewend. Je moet  jezelf zo vreselijk wegcijferen om geen ruzie te krijgen.

De zolderkamer in Amsterdam
Eigen kamer

‘Ik had nog nooit een eigen huis gehad. Althans niet zo’n groot huis. We waren mekaar ook effetjes kwijt, hahaha! Het leuke was, dat Marc een eigen kamer had.

 ‘We kregen dat andere huis. We kregen een tuin. Best een grote tuin hoor! Dat was heel fijn! Dat had ik dus níet verwacht toen we uit Amsterdam kwamen. Dat we zó’n huis zouden krijgen.

Merit: ‘Merkte u dat er twee gezinnen boven u zaten?’

Migratie

Louise: ‘ Ze zeiden: ‘ Nou, als je wil, dan kan je ook proberen te verhuizen.. Want daar zoeken we nog iemand en daar en daar.’ We mochten kiezen: Groningen, Friesland of Zééland.

Louise ging niet terug naar Amsterdam. Ze wist haar draai te vinden in Vlissingen.

Merit: ‘Was er een mogelijkheid om te emigreren?’

Louise: ‘Ja, natúúrlijk! Er waren er best heel veel die dat deden.’

Merit: ‘Maar dat kost heel veel geld?’

Vlissingen

‘We kwamen in een huis met twee slaapkamers, drié slaapkamers. Nee, we hadden twee slaapkamers en een kamertje dat je met een glazen deuren open kon doen. Daar kon je ook nog zitten.

Gemis

‘Wat ik héél erg gemist heb, is de cultuur. Ja, heel erg. Ik was gewend om elke maand minstens één keer naar een museum te gaan. Nou, daar stikt Amsterdam van!


MondriaanstichtingVSB-fondsSNS ReaalPrins Bernard CultuurfondsOC&WVROM