Uitgebreid zoeken

Nederlandse erfgoedbeheerder

Het was een ontnuchterende conclusie voor de man die met zijn bundels Indische kronieken en vertellingen het beste van zichzelf had gegeven. Hij mocht er zijn roem als schrijver aan te danken hebben, hij wilde eerst en vooral gelezen worden. De journalist in hem wilde aan de kaak stellen. Vandaar dat hij zich, zowel uit machteloosheid en frustratie als uit trots, opwierp als aanvoerder van zijn Indische gemeenschap in de verdrukking. Als Nederlandstalig schrijver uit de overzeese samenleving werd hij, zoals veel van zijn lotgenoten, bestempeld als koloniaal. Het was een hardnekkig stereotype, waarvan hij zich aanvankelijk probeerde te bevrijden. Toen dat niet lukte, begreep hij dat er maar één oplossing was: zelfbewust opkomen voor dat koloniale verleden en er getuigenis van afleggen. Tegelijkertijd realiseerde hij zich dat de Indische cultuur buiten zijn oorspronkelijke moederland mogelijk verloren ging. Daarmee kwam ook zijn bestaansrecht als schrijver die wortelde in de koloniale samenleving ter discussie te staan. Toen hij zich dat realiseerde, veranderde zijn beeld van de Indische groep als geheel. Hij vond het nodig dat hij en zijn lotgenoten zich bewust bleven van hun verleden. Vandaar dat hij het blad Tong Tong - een houten trom – oprichtte. Om ervoor te zorgen dat het Indische verleden niet verloren ging. Maar ook door het culturele Indische erfgoed te verzamelen lang voor zoiets in de mode kwam. Dat maakt hem tot één van de boeiendste schrijvers van het Nederlandse taalgebied.


MondriaanstichtingVSB-fondsSNS ReaalPrins Bernard CultuurfondsOC&WVROM