Uitgebreid zoeken

Iraanse Nederlander

Het was voor mij gemakkelijk om mijn draai te vinden in de Nederlandse cultuur. Ik had een moderne, westerse opvoeding gehad in Iran. Ik wist veel over muziek, beeldende kunst, mode, geschiedenis en politiek. Ik heb een hele wereldse opvoeding gehad. Mijn vader draaide de hele dag muziek, van popmuziek en klassiek, tot Indiase muziek en jazz. Toen ik hier aankwam voelde het daardoor niet als onbekend. Ik was met dezelfde dingen opgegroeid als een westers kind. Natuurlijk niet met de specifiek Nederlandse cultuur, zoals Jip en Janneke. Maar verder merkte ik dat ik de westerse cultuur goed kende, misschien soms zelfs beter dan leeftijdgenootjes.

Voor mijn studie sociologie ging ik terug naar India, waar ik al eerder tijdens mijn reizen was geweest. Ik werd verliefd op een Iraanse man, trouwde met hem en bleef er twee jaar. Op een gegeven moment hield ik het daar niet meer uit! Ik wilde terug naar Nederland, miste belangrijke dingen, maar ook bijvoorbeeld de Albert Heijn. Voor die tijd was ik me er niet zo van bewust hoe gek ik op Nederland was. In India kwam ik erachter dat Nederland het enige land is waar ik echt wortel geschoten heb. Ik hou van de Nederlandse nuchterheid en de vrijheid hier. Ik besloot dus terug te gaan.

Het reizen had ik nodig om los te komen van het idee dat ik moest kiezen voor mijn Iraanse identiteit. Ik kwam toen tot de conclusie dat mijn Iraanse en mijn Nederlandse identiteit niet met elkaar in strijd zijn. Ik zag mijzelf als als honderd procent Nederlandse en honderd procent Iraanse. Omdat ik kind ben van beide culturen en mij ook thuis voel in beide culturen. Ik heb weliswaar geen Nederlands bloed en ben niet opgevoed met typisch Nederlandse dingen, maar mijn mentaliteit en de manier waarop ik in het leven sta is erg Nederlands. Ik besef steeds meer hoe belangrijk het is dat je je achtergrond kent en die doorgeeft. Ik heb vanuit mijn Iraanse achtergrond een enorme cultuur gratis en voor niets meegekregen, die mij nog steeds iedere dag inspireert.

Toch is mijn relatie met mijn Iraanse achtergrond ook gecompliceerd. Ik merk dat mijn relatie met Iran en mijn Iraanse wortels pijnlijker zijn dan ik lange tijd wilde toegeven. Want ik woon in Nederland, en kan niet naar Iran. Ik heb nu regelmatig nachtmerries, droom bijvoorbeeld dat ik hier mijn raam opendoe en buiten Iran zie, en huil. Ik heb veel herinneringen aan Iran, een deel van mijn familie woont daar. Als ik in Iran ben lijkt het alsof ik nooit ben weggeweest en alsof Nederland niet bestaat in mijn persoonlijke geschiedenis. Maar ik mag er nu weer niet zijn, alleen in mijn herinneringen.


MondriaanstichtingVSB-fondsSNS ReaalPrins Bernard CultuurfondsOC&WVROM