Uitgebreid zoeken

Normale mensen

Meneer Keller: "De Papoea’s zijn een heel ander volk dan wij gewend zijn. Prachtige krullen, heel ander soort. Vrij. Ze keken je aan, ze praatten goed tegen je. Een heel ander soort cultuur eigenlijk dan dat we in Indonesië aantroffen. Een tweede punt, wil het toch even aanhalen, in Indonesië woonden de Europese mensen niet in kazernes, de vrouwen en kinderen dan hè. In Nieuw-Guinea wel. De Europese vrouwen en kinderen van de KNIL-troepen woonden in de kazerne, dus tussen de bedrijven door zaten kinderen te spelen, vrouwen noem maar op. Het was een gezellig familiefeest altijd. [glimlacht] Ja."

Judith: Had u nog een taak in Nieuw-Guinea?

Meneer Keller: "Ja soldaat hè. Eigenlijk in afwachting op mijn demobilisatie als kolonist. Is er nooit van gekomen. [stilte] In Nieuw-Guinea bestond onze voornaamste taak uit patrouilleren. Niet een dag [lacht], maar een paar weken. Met alle bagage op je ransel en maar blijven lopen. Je bracht alles mee, maar voor mij was het heel interessant want het was een heel ander soort volk. Prachtig mooi, heel anders. En de dreiging is weg hè. Je werd niet meer beschoten uit elk hoekje en gaatje. Het waren gewoon normale mensen. Oh ja, er tussen door. Voor de oorlog al waren er missionarissen, dominees noem maar op die hadden de Papoea’s bijvoorbeeld kippen gegeven, Hollandse Kippen, Barnevelders. Hadden wij niet. Dat ruilden wij om tegen de Papoea’s tegen kleren, want ze hadden geen geld, dat hadden ze niet nodig. Maar kleren, ondergoed, mooie messen, dat ruilden we om tegen een kip. Dus een ruilhandeltje deden we wel tijdens de patrouilles."


MondriaanstichtingVSB-fondsSNS ReaalPrins Bernard CultuurfondsOC&WVROM