Uitgebreid zoeken

Kameroenese Nederlander

Lange tijd heb ik de plicht gevoeld terug te gaan naar Kameroen om het land te dienen. Tot 1995, toen ik voor het laatst in Kameroen was om mijn jongere broer te begraven, checkte ik iedere week de prijs van de cacao, een van de belangrijkste producten van Kameroen. Langzaamaan is dit verschoven en ging ik kijken naar de prijs van olie in plaats van cacao.

Mijn moeder heeft mij uiteindelijk losgemaakt van Kameroen. Ze zei tegen me dat ik in Kameroen geen leven meer had. Toen is bij mij de knop om gegaan. Ik besefte dat ik me vast bleef houden aan een leven dat niet meer bestond. Ik voelde me sinds het overlijden van mijn vader verantwoordelijk voor mijn jongste broertje. Toen hij overleden was kon ik Kameroen ook loslaten.

Gelukkig in Kameroen of Nederland?

Soms vraag ik mij af waar ik het gelukkigst zou zijn geworden, in Nederland of in Kameroen. Toen ik jong was dacht ik dat ik gelukkig zou zijn als ik een hoge positie en een mooie auto had en veel uit kon gaan. Dat was toen mijn idee van geluk. Natuurlijk stelde dit niets voor, het was sterk verbonden aan maatschappelijk succes en wat andere mensen dachten over dat succes.

Het leven dat ik nu leid in Nederland is absoluut niet het leven dat ik voor ogen had toen ik jong was. Maar met mijn ervaringen in Europa van de afgelopen twintig jaar zou ik niet meer kunnen aarden in Kameroen. Als ik daar ben verveel ik me gauw. Mijn beste vrienden van toen zijn kleermakers. Het is pijnlijk om te ervaren dat je niet met elkaar kunt delen wat je bezighoudt, dat je snel uitgepraat bent. Onze werelden zijn te ver uiteengegaan. Dat is een pijnlijke ervaring, te weten dat je nergens meer echt bij hoort.

Inmiddels heb ik twee kinderen hier in Nederland. Dat maakt onder andere dat Nederland steeds meer mijn thuis is. Ik voel mij in geen land zo comfortabel als hier. Het is het land dat mij alle kansen gegeven heeft die ik kon krijgen. Ik kan niet ontkennen dat ik van dit land hou. Maar ik ben nog niet zover dat ik kan zeggen dat ik hier begraven wil worden.

Familie en het katholieke geloof

Hoewel ik mij aardig geworteld voel in Nederland speelt mijn Kameroense achtergrond nog steeds een belangrijke rol in mijn leven, met name mijn familie en het katholieke geloof.

Bij aankomst in Ierland verbaasde ik mij erover dat het katholieke geloof zo weinig aanwezig was in het dagelijks leven. Ik heb een katholieke opvoeding gehad en was heel katholiek toen ik in Europa aankwam. Langzaamaan ben ik steeds meer los van mijn geloof gekomen. Met name de rituele waarde van het geloof heeft voor mij steeds minder betekenis gekregen. Toch voel ik mij nog steeds katholiek.

Mijn katholieke achtergrond is sterk verweven met mijn familie. Als ik mijn geloof zou afwijzen, voelt het alsof ik mijn familie verloochenen. En zonder mijn familie zou ik niet zo ver gekomen zijn. Daarnaast speelt het gemeenschapsgevoel een rol in mijn vasthouden aan het katholieke geloof. Dit was mijn gemeenschap, en die verdedig je door dik en dun, dat zit heel diep.

Invloed migratie

Verder denk ik dat mijn migratie naar Europa ook een rol waarom ik het katholieke geloof niet goed los kan laten. Ik denk dat als ik in Kameroen was blijven wonen ik een atheïst geworden was. Dat ik een migrant ben, maakt dat ik me vasthoud aan wat me bindt met mijn familie en mijn gemeenschap in Kameroen. Zo ben ik erachter gekomen dat ik sommige gesprekken met mensen in Kameroen woord voor woord onthouden heb. Dat komt omdat ik ben weggegaan, denk ik. Mijn herinneringen aan Kameroen zijn twintig jaar terug in de tijd bevroren.

 


MondriaanstichtingVSB-fondsSNS ReaalPrins Bernard CultuurfondsOC&WVROM