Uitgebreid zoeken

Studeren in Europa

Als jongetje wist ik al dat ik later wilde gaan studeren. Mijn moeder steunde me hierin en zei dat ze, als ik goede rapporten haalde, zou zorgen dat ik in het buitenland kon studeren. Mijn vader echter vond dat ik mijn handen uit mijn mouwen moest steken en moest gaan werken.

Ooit heb ik, om van het gezeur af te zijn, een dag gewerkt aan de bouw van een dam, twaalf kilometer van Bamenda. Ik moest gaten boren in de grond. Het was keihard werken, na een uur liep ik al krom! Ik ben naar de baas gegaan en heb mijn geld gevraagd. Het was bitter weinig, ik geloof dat ik ervan geluncht heb! Toen wist ik nog zekerder dat dit niets voor mij was. Ik wilde werken met mijn hoofd, een leven van ideeën leiden.

Na mijn middelbare school heb ik een blauwe maandag economie in Nigeria gestudeerd, maar dat was geen succes. De professoren waren daar meer aan het staken dan aan het lesgeven. Ik besefte dat dit een verspilling van mijn tijd was.

Dankzij een coup d’état

Een staatsgreep in 1986 bood uitkomst en opende de deur naar mijn droom om in Europa te studeren. Ik was nét op weg naar Kameroen, toen de grens vanwege een coup d’état gesloten werd. Het was vlak voor kerst, de tijd dat veel mensen zaken doen en goederen vervoeren over de grens. In mijn hotel ontmoette ik een kapitein van het leger. Ik regelde met hem dat ik ’s avonds de grens over kon. Overdag ontmoette ik verschillende mannen die met vrachtwagens de grens over wilden. Ik zei: “blijf hier zitten, niet bewegen, ik ben zo terug!” en zocht die kapitein weer op. Daarna had ik een soort bureautje in het hotel en regelde dat mensen de grens konden oversteken. Ik heb zo in een week genoeg geld verdiend om een vliegticket naar Europa te kunnen kopen. Vanwege de Ierse paters op het jezuïetencollege kon ik toegang krijgen tot de Universiteit van Dublin.

Net over de grens in Kameroen, na de coup d’état in NigeriaNet over de grens in Kameroen, na de coup d’état in Nigeria Een feest van herkenning

In '87 vloog ik vanuit Kameroen naar Londen. Het was september en vreselijk koud. Ik bezocht allerlei plekken die ik in mijn hoofd al kende: het House of Commons, het gerechtshof waar Cromwell berecht was, het Buckingham Palace. Ik ging op zoek naar de graven van dichters en naar het graf van admiraal en zeevaarder Nelson. Het was fantastisch om al die plekken waarover ik al zoveel gelezen had in het echt te bezoeken!

 


MondriaanstichtingVSB-fondsSNS ReaalPrins Bernard CultuurfondsOC&WVROM