Uitgebreid zoeken

REMIGRATIE

"Sinds het bericht van de remigratie kan ik niet meer slapen. Ik zie me al: alleen in het cafe van het dorpsplein. De jongeren onder elkaar praten: kennen jullie die man? Hij komt de laatste tijd hier vaak. Hij is de zoon van mevrouw Marika, mijn buurvrouw. Hij heet Lazarus en hij moet erg lang in het buitenland geweest zijn.
De jongeren kennen mij natuurlijk niet. Toen ik vertrok - 24 jaar geleden - waren ze nog niet geboren. Ik ben met een contract naar de Belgische mijnen vertrokken. Een half jaar heb ik het daar vol kunnen houden. Daarna ben ik door een landgenoot naar Nederland geronseld. Hij had nog 17 anderen bij zich. Met een Ford Transit zijn we 's nachts Nederland binnengebracht. Een echte mensenhandel: ieder moest 100 gulden betalen. Later hoorden we, dat hij ook nog eens 100 gulden per hoofd kreeg van de baas. Vergunningen en slaapruimte werden door hem geregeld.
Ik was erg bang in het donker. De overgang van de mijnen naar de fabriek was fantastisch. Het werk was niet zwaar. De hele dag zittend achter een machine. Ik hoefde alleen een stalen plaat er onder te schuiven en met twee wijsvingers twee knopjes tegelijk in te drukken. Nu hoeft dat niet meer, het gaat automatisch.
Zeven jaar werkloos ben ik nu. Ik heb hier veel vrienden maar mijn grootste vriend is mijn pils. Op vakantie ben ik nog nooit teruggegaan. Waarom? Ik weet het niet. Mijn moeder leeft nog. Alleen 's nachts denk ik aan haar en als ik dronken ben, bel ik haar.
Nu wil ik teruggaan, maar ik ben bang. Hier op de markt kent iedereen me. Als ik over de markt loop, voel ik me thuis. De nachten vind ik wel moeilijk, dan denk ik terug aan mijn stadje. Alles zal wel veranderd zijn... de huizen, de straten, het dorpsplein, de mensen.
En ik?"

AanZet, november 1987
Dimitris Giannakos


MondriaanstichtingVSB-fondsSNS ReaalPrins Bernard CultuurfondsOC&WVROM