Uitgebreid zoeken

Zoeken: Tekst

472 treffers

Treffers

De eerste migratiegolf kwam op gang na de onafhankelijkheidsverklaringen van Slovenië en Kroatië in 1991.

Lotte: ‘Want ging u alweer snel naar school in Nederland?’

‘Wij hadden de Indonesische nationaliteit. Wij waren toen Nederlanders natuurlijk, maar door het toedoen van mijn vader dus niet meer.

‘We kwamen aan in Amsterdam geloof ik en het was schitterend weer. Het was augustus, dus hartje zomer. De zon scheen, maar het was barstens koud! ’s Ochtends. Jéétje, denk ik. Is dit Nederland?

Lotte: 'Hoe voelde u zich er bij dat u naar Nederland toe ging?'

Tonnie: 'En wij waren de laatste van de familie geloof ik. De meeste zaten al allemaal in Nederland. Zijn al vroeg hier naar toe gegaan, zo zijn sommige 46, 45 ofzo gegaan.'

Lotte: 'Maar toch kon u zonder problemen op de boot naar Indonesië?' [ondanks dat Tonnie officieel geen Nederlandse nationaliteit meer had]

Internationale Samenwerking en de Nederlandse houding op het gebied van het vluchtelingvraagstuk tussen 1938 en 1952

De beweegredenen achter de migratie van een groep Zeeuwse afgescheidenen naar Noord-Amerika in 1847

Kees: ‘Nee, maar daar (in Zuid-Afrika) hebben we ook helemaal geen contact gehad met een Hollandse groep.’

‘Weet je wat het is – je bent en blijf buitenlander, al woon je zeven jaar in een land, dat is gewoon zo. Je kunt niet stemmen. Dus je bent toch een beetje afstandelijker.

Kees: ‘We hebben er echt nog aan gedacht om naar Australië te gaan, om te emigreren, maar ja dan geef je ook heel veel op – je familie en vrienden.’

We hebben dus zeven jaar in Indonesië gewoond, zeven-en-een-half jaar in Jakarta. En ja dat is natuurlijk toch betrekkelijk goed leven, hè als expat. We hebben twee verschillende huizen gehad.

Kees: ‘We werden gevraagd om die militairen (in Nieuw-Guinea) een beetje bezig te houden. Die ambassade vroeg dat hè. Een paar militairen hebben bij ons in huis gezeten.

Kees: ‘Het was ook een behoorlijk karwei om je eten te koken, want ja […] Nou, het Engels ging nog wel een beetje, want ze waren toch Engels georiënteerd in Pakistan dus een hoop kon wel een klein

Lotte: ‘Zij jullie nog uitgezwaaid op de dag van vertrek?’

 ‘We kregen dat andere huis. We kregen een tuin. Best een grote tuin hoor! Dat was heel fijn! Dat had ik dus níet verwacht toen we uit Amsterdam kwamen. Dat we zó’n huis zouden krijgen.

‘Wat ik héél erg gemist heb, is de cultuur. Ja, heel erg. Ik was gewend om elke maand minstens één keer naar een museum te gaan. Nou, daar stikt Amsterdam van!

Louise ging niet terug naar Amsterdam. Ze wist haar draai te vinden in Vlissingen.

‘Ik had nog nooit een eigen huis gehad. Althans niet zo’n groot huis. We waren mekaar ook effetjes kwijt, hahaha! Het leuke was, dat Marc een eigen kamer had.


MondriaanstichtingVSB-fondsSNS ReaalPrins Bernard CultuurfondsOC&WVROM